SANA AİT OLANIN PEŞİNE DÜŞ. Yaşananlardan sonra sağ kalanlarla kaçtık. O cümbüşte ruhumla beraber sevdiklerimi de kaybettiğimi sanmıştım. Ama belli ki yanılmışım. Çünkü karşımdaydılar. Kanlı canlılardı, gülümsüyorlardı. Onlara sahiptim. Her şey hiç olmadığı kadar yolundaydı. Ta ki planladığımız suikast her şeyi değiştirene dek. Şimdi herkes yabancı. Tanıdık irislerde sahte gölgeler dolanıyor sanki. Bir zamanlar tanıdığım yüzler, şimdi bambaşka bakıyorlar. Gerçek düşmana karşı savaşırken kimliğini yitirmek kaçınılmaz. Oysa onu görüyorum onlarca gölgenin ardında. Yalancı bir ayışığı gibi aydınlatıyor çevresini. O bana ait. Bilse de bilmese de. Sahip olduğumuz şeyi hatırlayacak, beni hatırlayacak. Benim onu hatırladığım gibi. Karanlığa teslim olmadan önce önümdeki enkaza bakıyorum. Kuruma bulanmış kar taneleri üzerime yağıyor. Bu, benim işte. Kapkara Karaca. Sonunda kim olduğumu biliyorum. Biz kötüyüz. Hikâyelerde, kötülerin sonu iyi olmaz değil mi? Peki ya kötü olduğumuzu hatırlamıyorsak? O hâlde mutlu bir sonumuz olabilir mi?
